Olthuis Resource

Uitvoeriger dan in het FD van 26 juli.

• Ondernemende zorgaanbieders (goede kwaliteit en doelmatig) worden gestraft met wachtlijsten en imagoschade.
• De rolverdeling in het speelveld van de GGZ is ziekmakend. Alle partijen hebben minstens twee rollen. De Overheid hoedt over de burger en  de verzekeraar en de zorgaanbieder. De verzekeraar behartigt naast het eigenbelang de belangen van de verzekerde (patiënt). De aanbieder probeert het vege lijf te redden en de patiënt van de wachtlijst te krijgen. De patiënt snapt dit spel niet en vraagt in arren moede de huisarts om raad om vervolgens vanwege verplichte  eigen bijdrage en risico helemaal af te haken.
• Vrijgevestigde behandelaren kunnen onbegrensd omzetten en verdienen, instellingen hebben een beperkt budget. Kwaliteitsvlucht uit de instellingen is onder andere het gevolg.
• De burger – patiënt wordt ingedeeld in de 0e, 1e, 2e of 3e lijn door aanbieders en verzekeraars. Elke lijn heeft andere financiële regels en daarmee samenhangende ruimte. Daarbij is nauwelijks een rol weggelegd voor de behoefte/probleem van de hulpvrager.
• Stepped care leidt tot kostenverhoging in vergelijking met matched care en is minder belastend voor de patiënt. Betrokken partijen houden echter vast aan stepped care, waardoor bijvoorbeeld de patiënt als het even tegenzit drie keer een behandeltraject doorloopt  voordat de hulp adequaat is, als dat tegen die tijd nog mogelijk is.
• De doelmatige en kwalitatief even goede mental e-health loopt dood op ontbrekende (financiële) regelgeving en administratieve onmogelijkheden. Duurdere reguliere zorg wordt in stand gehouden.
• Hoog opgeleide professionals worden betaald met tarieven voor minder opgeleide hulpverleners. Gevolg is dat de instellingen gedwongen worden op duur personeel te bezuinigen en niet te investeren in opleiding. Resultaat: neerwaartse kwaliteitsspiraal.
• Een toenemend percentage van de zorgkosten gaan op aan administratieve lastendruk en controles. De paranoïde collusie waarvan sprake is in de gezondheidszorg zet de goegemeente aan tot het Nederlandse spel bij uitstek: dit zijn de regels, waar zitten de mazen. Tienduizenden DBC’s (Diagnose Behandel Combinaties) helpen niet. Met respect voor elkaar zouden de partijen bij het besteden van euro’s gericht moeten zijn op hoe de patiënt er beter van wordt .
• Op Preventie wordt al jaren gekort (in vergelijking met 2003 nu nog 20% over). Voorkomen is beter dan genezen. Niet in een land waar materiële controle belangrijker is dan kostenreductie en gezondheidsbevordering.
• De waterscheiding tussen de somatische en de geestelijke gezondheidszorg, zorgt ervoor dat, nadat de patiënt de poortwachter is gepasseerd, zijn lichaam van zijn geest gescheiden wordt en de behandelkosten zich vanzelf verdubbelen.
• Opleidingen van professionals in de GGZ zijn eenzijdig en ouderwets. De impact van bijvoorbeeld  culturele verschillen, comorbiditeit, werk en internet is enorm, maar wordt niet teruggevonden in het curriculum. Gevolgen zijn beperkte behandeling en geldverspilling.